Ik ben Dynie Schuurman, inmiddels 65+. In mijn werkzame leven heb ik verschillende functies gehad en gecombineerd. Van coördinator in de kinder- en jeugdpsychiatrie tot natuurgeneeskundig therapeut. In 2013 veranderde mijn leven ingrijpend door een ernstig verkeersongeval. Mijn bakens moesten verzet worden, en gelukkig lukte dat.

Al zoekend in mezelf en met mijn naasten, realiseerde ik me dat mijn kracht en liefde ligt in het samenzijn met mensen. Luisteren, afstemmen, meevoelen, vragen stellen die in me op komen.

Op de slingerweg van mijn leven volgde ik o.a. de opleiding Rouwcoach van Laudius. In eerste instantie voor mijn eigen proces, en ik heb het aangevuld met de masterclass van Manu Keirse. Al heel snel wist ik: hier ga ik mee aan de slag! Het ligt heel dicht bij me en het geeft bodem aan mijn praktijk met als basisidee: ‘Zal ik eens met je meedenken?’

Ik voel me dan ook geen coach, maar een gids, een meedenker.

In mijn logo zie je het labyrint, dat speelt al mijn hele leven een belangrijke rol. Nu ik het labyrint niet meer kan lopen, kan ik het wel met mijn vinger volgen en dezelfde kwaliteit ervaren.

In een labyrint kun je niet verdwalen, in tegenstelling tot een doolhof. De lijn in het labyrint leidt je van het beginpunt naar het middelpunt, de bron, en weer terug naar het beginpunt.

Ik start het labyrint met een vraag aan mezelf, en volg de lijn met mijn vinger, van buiten naar binnen. De lijn brengt me naar mijn bron. Elk gevonden antwoord, gewenst of lastig, is míjn antwoord, daar heb ik me toe te verhouden en met dit antwoord volg ik de lijn terug, vanuit mijn bron terug naar mijn buitenwereld. Het is heel helpend gebleken bij mijn levensvragen.

In de loop van mijn leven heb ik met veel verliezen te maken gekregen, op vele vlakken. Ik voel me daarin dan ook een ervaringsdeskundige, zowel op het vlak van verlies als van het herwinnen van levensmoed en levenslust.